Τρίτη, Νοεμβρίου 10, 2009

Διεθνής Διακήρυξη Σουρρεαλιστών/τριών για τους προφυλακισμένους Σέρβους αναρχοσυνδικαλιστές

Θέλουμε, απ’ αυτή τη θέση, να διακηρύξουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στους πέντε Σέρβους αναρχοσυνδικαλιστές που έχουν προφυλακιστεί από τις 4 του Σεπτέμβρη, αντιμετωπίζοντας την κατηγορία της «διεθνούς τρομοκρατίας». Οι Tadej Kurep, Ivan Vulović, Sanja Dojkić, Ratibor Trivunac και Nikola Mitrović, μέλη της Sindikalna konfederacija Anarho-sindikalistička inicijativa (ASI), συνελήφθησαν μερικές μέρες μετά από μιαν άμεση δράση αλληλεγγύης προς τον αγωνιστή, και τότε απεργό πείνας, Θοδωρή Ηλιόπουλο. Στο στόχαστρο αυτής της δράσης είχε βρεθεί η ελληνική πρεσβεία στο Βελιγράδι.
Οι σερβικές αρχές χρησιμοποίησαν τις μικρές ζημιές που προκλήθηκαν στο κτίριο της ελληνικής πρεσβείας ως πρόσχημα για να επιδείξουν τις κατασταλτικές τους αρετές, βαφτίζοντας «τρομοκράτες» τα μέλη της ASI και θέτοντάς τα υπό κράτηση χωρίς να υπάρχουν σοβαρά στοιχεία τα οποία να αποδεικνύουν την εμπλοκή τους σε αυτό το, ούτως καλούμενο, έγκλημα της φθοράς της πρόσοψης ενός κτιρίου. Δεν είναι, ασφαλώς, η αισθητική του κτιρίου αυτό που απασχολεί τη σερβική αστυνομία∙ ούτε ο συμβολισμός, ως τέτοιος, μιας επίθεσης στην πρεσβεία ενός άλλου κράτους: ο πραγματικός αντίκτυπος της διεθνούς αλληλεγγύης και της ριζοσπαστικής πολιτικής δράσης, της προσανατολισμένης στην κοινωνική χειραφέτηση, να τι τους εξωθεί να παραβιάσουν τα όρια της υποτιθέμενης δημοκρατίας τους, στέλνοντας αγωνιστές στη φυλακή, με διαδικασίες που θυμίζουν μια κακόγουστη φάρσα.
Ο Ratibor Trivunac, ένας από τους κατηγορούμενους, είναι φίλος του διεθνούς σουρρεαλιστικού κινήματος. Ο σουρρεαλισμός, όμως, δεν αποτελεί μια κλειστή λέσχη προσωπικών γνωριμιών, για τους ίδιους λόγους που δεν περιορίστηκε ποτέ και στις απλές αισθητικές συγγένειες. Θεωρούμε αδέλφια μας και τους πέντε αυτούς Σέρβους αγωνιστές (και του έκτου, Ivan Savic, που συνελήφθη κάποιες μέρες αργότερα) επειδή μοιραζόμαστε το σκοπό τους, την επιλογή τους να ζήσουν και να παλέψουν για μιαν άλλη, χειραφετημένη ζωή. Όταν ένα κράτος απλώνει τα καταπιεστικά του χέρια σε έναν/μία από εμάς, πρέπει όλοι και όλες να νιώσουμε την απειλή στην ελευθερία μας, πρέπει όλοι και όλες να σταθούμε μαζί με εκείνους που διακινδυνεύουν τις βασικές ελευθερίες τους επειδή είναι αποφασισμένοι να αγωνιστούν, εδώ και τώρα, για την πραγματική καθολική ελευθερία.
Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση των πέντε συντρόφων και φίλων μας!
Το πάθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερο απ’ όλα τα κελιά σας!

Υπερρεαλιστική Ομάδα Αθήνας:
Γρηγόρης Αποστολίδης, Γιάννης Γκολφινόπουλος, Μανώλης Δάσκαλος, Διαμαντής Καράβολας, Βαγγέλης Κούταλης, Σωτήρης Λιόντος, Ηλίας Μέλιος, Λευκή Μοσσού, Μαριάννα Ξανθοπούλου, Γιάννης Ξούριας, Μάκης Περδικομάτης, Νίκος Σταμπάκης, Θεώνη Ταμπάκη, Αλεξάνδρα Χαλκιά.

Λευκωσία: Κώστας Ρεούσης.

Leeds Surrealist Group:
Gareth Brown, Stephen J. Clark, Kenneth Cox, Luke Dominey, Jan Drabble, Bill Howe, Caroline Jeffs, Sarah Metcalf, Mike Peters, Peter Overton, Martin Trippett.

Surrealist London Action Group (SLAG):
Paul Cowdell, Merl Fluin, Aniano Henrique, Patrick Hourihan.

Grupo Surrealista de Madrid:
José Arias Taboada, Eugenio Castro, Manuel Crespo, Javier Gálvez, Jesús García Rodríguez, Vicente Gutiérrez Escudero, Bruno Jacobs, Lurdes Martínez, Julio Monteverde, Noé Ortega, Antonio Ramírez, José Manuel Rojo, María Santana y Ángel Zapata.
και οι φίλοι της ομάδας:
Sonia Ayerra, Rag Cuter, Andrés Devesa, Jesús González Gómez, Paul Hammond, Inés Mendoza, Emilio Santiago, Leticia Vera and the Anarchist Group Al Margen.

Groupe Surréaliste de Montréal:
Jean-Maurice Brouillet, Dominic Tétrault.

Le Groupe de Paris du mouvement surréaliste:
Michèle Bachelet, Alfredo Fernandes, Jean-Pierre Guillon, Michaël Löwy, Marie-Dominique Massoni, Dominique Paul, Michel Zimbacca.

La Vertèbre et le Rossignol (ville de Québec):
Enrique Lechuga, David Nadeau.

εκ μέρους της Grupo Surrealista del Río de la Plata/Buenos Aires-Montevideo:
Juan Carlos Otaño.

εκ μέρους της Skupina Českých a Slovenských Surrealistů:
Frantisek Dryje, Katerina Pinosova, Bertrand Schmitt, Bruno Solarik.

Surrealistgruppen i Stockholm, Johannes Bergmark.

Sürrealist Eylem Türkiye

Surrealist Movement in U.S.A.:
Chicago Surrealist Group: Penelope Rosemont, Paul Garon, Beth Garon, Gale Ahrens, David Roediger, Joseph Jablonski, Joel Williams, Jan Hathaway, Irene Plazewski, Janina Ciezadlo, Renay Kirkman, Tamara L. Smith.

Portland: Brandon Freels, M.K. Shibek.

The St. Louis Surrealist Group:
Richard Burke, Susan Burke, Andrew Torch, M. M. Morose.

Eric Bragg (www.surrealcoconut.com)

Δευτέρα, Μαρτίου 23, 2009

ΚΛΗΔΟΝΑΣ, ΤΕΥΧΟΣ 3


ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2009 ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΑΘΗΝΩΝ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Προκαταρκτικές διευκρινίσεις
Το φάντασμα της ελευθερίας έρχεται πάντα με το μαχαίρι στα δόντια

ΑΦΙΕΡΩΜΑ
ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΣ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Υπερρεαλιστική Ομάδα Αθηνών: Η πολιτική διάσταση του σουρρεαλισμού
Michael Lowy:Ο υπερρεαλισμός ως ρομαντικό επαναστατικό κίνημα
Alix Large:Η πολιτική εξέλιξη του υπερρεαλισμού
Υπερρεαλιστική Ομάδα Παρισιού(1951):Προκαταρκτική Διακήρυξη
Jean Schuster:H σημασία μιας συνάντησης
Carole Reynaud-Paligot:Yπερρεαλισμός και πολιτική:To αποδεκτό όριο
Bertrand Schumitt:Δεν είναι υπόθεση του χθες
Bαγγέλης Κούταλης:Aπο τον γενικευμένο πόλεμο στην επανάσταση παντού
Ηλίας Μέλιος(σύνθεση): Όταν ο Στάλιν φύτευε λόγια πάντα θέριζε ανθρώπους
Διαμαντής Καράβολας: Οι εποχές των εξεγέρσεων
3 εκδηλώσεις- συζητήσεις & 1 παιχνίδι
Νίκος Σταμπάκης: Για την αποικιοποίηση της ταυτότητας

Aime Cesaire (1913-2008)
Magloire-Sant-Aude: Έκπτωτος
Benjamin Peret: Μεξικανός αέρας
Jayne Cortez: Πες το
Ted Joans: Αν
Μάκης Περδικομάτης: Απροσδόκητο χαμόγελο
Παλίμψηστο (συλλογικό παιχνίδι)
Σωκράτης Κέρκης: ποιήματα
Ηλίας Μέλιος: Μικρό χρονικό
Σωτήρης Λιόντος: Marginalia
Ανδρέας Ζαβιτσάνος: ποίημα
Νίκος Σταμπάκης: 2 αισθηματικές έρευνες του αστικού χώρου
Γιάννης Γκολφινόπουλος: ποιήματα
Κώστας Ρεούσης: Short cuts
Τί μας έλαχε το '68; (συλλογικό παιχνίδι)
Αλεξάνδρα Χαλκιά: ποιήματα
Θεώνη Ταμπάκη: ποιήματά
Μανώλης Δάσκαλος: 4 κείμενα
Σοφία Περδίκη: 2 πίνακες

Πέμπτη, Μαρτίου 05, 2009

Για την παρακρατική επίθεση στο Στέκι Μεταναστών

Η πρόσφατη επίθεση στο Στέκι Μεταναστών ήταν μια δολοφονική επίθεση. Οι παρακρατικοί που έριξαν χειροβομβίδα στο χώρο του Στεκιού ήθελαν να χτυπήσουν «τυφλά», χωρίς δηλαδή να νοιάζονται ποιους και πόσους θα δολοφονούσαν. Είχαν, ωστόσο, και έναν ξεκάθαρο στόχο: να τρομοκρατήσουν τους ανθρώπους που αντιστέκονται, συλλογικά και αλληλέγγυα, στην καταπίεση.
Μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη, το κράτος φαίνεται να ακολουθεί μια στρατηγική της έντασης, η οποία συνεπάγεται τέτοιου είδους επιθέσεις. Πρέπει να σταματήσουμε αυτούς τους σχεδιασμούς τρομοκράτησης και καταστολής της αγωνιζόμενης κοινωνίας εδώ και τώρα.
Κάθε επίθεση σε έναν από εμάς είναι επίθεση εναντίον όλων μας.
Δεν θα αμυνθούμε με τα μέσα των καταπιεστών, αλλά συνεχίζοντας τις καλύτερες παραδόσεις του αγώνα των καταπιεσμένων. Η αλληλεγγύη και ο συλλογικός αγώνας είναι ο μόνος δρόμος για να αντιμετωπιστεί τώρα το «βαθύ κράτος» που δείχνει ήδη τις δολοφονικές του διαθέσεις.

Υπερρεαλιστική Ομάδας Αθήνας
5/03/09

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 10, 2008

το φάντασμα της ελευθερίας έρχεται πάντα με το μαχαίρι στα δόντια

Το αποκορύφωμα της κοινωνικής καταπίεσης είναι να σε πυροβολούν στο ψαχνό.
Όλες οι βγαλμένες από το οδόστρωμα πέτρες που έπεσαν στις ασπίδες των μπάτσων ή στις προθήκες των ναών του εμπορεύματος, όλα τα φλεγόμενα μπουκάλια που χάραξαν μια τροχιά στο νυχτερινό ουρανό, όλα τα οδοφράγματα που στήθηκαν στους δρόμους της πόλης, χωρίζοντας τις δικές μας περιοχές από τις δικές τους, όλοι οι κάδοι των καταναλωτικών σκουπιδιών που, χάρη στη φωτιά της εξέγερσης, από Μηδέν έγιναν Κάτι, όλες οι γροθιές που υψώθηκαν κάτω απ’ το φεγγάρι, είναι τα όπλα που δίνουν σάρκα, αλλά και πραγματική δύναμη, όχι μόνο στην αντίσταση, αλλά και στην ελευθερία. Και είναι ακριβώς η αίσθηση της ελευθερίας που εκείνες τις στιγμές αποτελεί τελικά το μόνο στο οποίο αξίζει να στοιχηματίσουμε: η αίσθηση των λησμονημένων παιδικών πρωινών όπου όλα μπορούν να συμβούν γιατί είμαστε εμείς, ως δημιουργικά ανθρώπινα όντα, που έχουμε ξυπνήσει, όχι οι κατοπινές αποδοτικές ανθρωπομηχανές του υπηκόου, του εκπαιδευόμενου, του αλλοτριωμένου εργάτη, του ιδιοκτήτη, του οικογενειάρχη. Η αίσθηση ότι αντιμετωπίζεις τους εχθρούς της ελευθερίας - ότι πια δεν τους φοβάσαι.
Έχουν επομένως σοβαρούς λόγους να ανησυχούν όσοι θέλουν να συνεχίσουν να κάνουν τη δουλειά τους, σαν να μην τρέχει τίποτα, να μην έτρεξε τίποτα ποτέ. Το φάντασμα της ελευθερίας πάντα έρχεται με το μαχαίρι στα δόντια, με την βίαιη διάθεση να σπάσει τις αλυσίδες, όλες τις αλυσίδες, που μετατρέπουν τη ζωή σε μιαν άθλια επαναληπτικότητα, χρήσιμη για την αναπαραγωγή των κυρίαρχων κοινωνικών σχέσεων. Από το Σάββατο της 6ης Δεκέμβρη οι πόλεις αυτής της χώρας, όμως, δεν λειτουργούν κανονικά: δεν έχει shopping therapy, ανοιχτούς δρόμους για να πάμε στη δουλειά μας, ειδήσεις για τις επόμενες πρωτοβουλίες ανάκαμψης της κυβέρνησης, ανέμελο zapping στις lifestyle εκπομπές, βραδινές τσάρκες με το αμάξι γύρω από το Σύνταγμα, κλπ., κλπ., κλπ. Αυτές οι μέρες και οι νύχτες δεν ανήκουν στους εμπόρους, στους τηλεσχολιαστές, στους υπουργούς, και στους μπάτσους. Αυτές οι μέρες και οι νύχτες ανήκουν στον Αλέξη!
Ως σουρρεαλιστές βρεθήκαμε απ’ την αρχή στο δρόμο, μαζί με χιλιάδες άλλους εξεγερμένους και αλληλέγγυους ανθρώπους, γιατί ο σουρρεαλισμός γεννήθηκε με την ανάσα του δρόμου, και δεν σκοπεύει ποτέ να την εγκαταλείψει. Μετά την μαζική αντίσταση στους κρατικούς δολοφόνους η ανάσα του δρόμου έχει γίνει ακόμα πιο ζεστή, ακόμα πιο φιλόξενη, ακόμα πιο δημιουργική. Δεν μας αναλογεί η αρμοδιότητα να προτείνουμε μια γραμμή στο κίνημα. Αναλαμβάνουμε, ωστόσο, την ευθύνη του κοινού αγώνα, γιατί είναι αγώνας για την ελευθερία. Χωρίς να είμαστε υποχρεωμένοι να συμφωνούμε με όλες τις πτυχές ενός τέτοιου μαζικού φαινομένου, χωρίς να είμαστε θιασώτες του τυφλού μίσους, και της βίας για τη βία, δεχόμαστε ότι το φαινόμενο αυτό δικαίως υπάρχει.

Να μην αφήσουμε αυτήν την φλεγόμενη πνοή της ποίησης απλά να εκτονωθεί ή να σβήσει.
Να την μετατρέψουμε σε μια συγκεκριμένη ουτοπία: για την αλλαγή του κόσμου και την αλλαγή της ζωής!
Καμιά ειρήνη με τους μπάτσους και τ’ αφεντικά τους!
Όλοι στους δρόμους!
Όσοι δεν μπορούν να συναισθανθούν την οργή ας το βουλώσουν!

Υπερρεαλιστική Ομάδα Αθήνας, 10 Δεκέμβρη 08